آب انگور

آب انگور. [ ب ِ اَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) شراب . باده : آب انگور بیارید که آبان ماهست آب انگور خزانی را خوردن گاهست . منوچهری . ای یارِ سرود و آب انگور نه یار منی بحق والطور. ناصرخسرو. زاهد گوید که جنت و حور خوش است من میگویم که آب انگور خوش است . خیام . زآب انگور، نار طبع مکش زآتش باده آب روی مبر. سنائی .