آباده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آباده . [ دَ ] (اِخ ) سه محل است در فارس . یکی شهرستان آباده که مشتمل بر هفت بخش یا بلوک است . آباده ٔ اقلید، مرغاب، مرودشت، مایین، رامجرد، بیضاء و ایرج . دیگر مرکز آباده ٔ اقلید و آن شهرکی است در راه اصفهان و شیراز میان جنّت آباد و خان درویش، فاصله ٔ آن تا تهران ٦١٧٧٠٠ گز و تا شیراز ٤٤ فرسخ است . پستخانه و تلگرافخانه دارد، جمعیت آن ٥٠٠٠ تن و منبت کاری و گیوه ٔ آن بخوبی معروف است . دیگر مرکز آباده ٔ طشک و آن قصبه ای است در مشرق شیراز بفاصله ٔ ٢٣ فرسخ و دارای ٢٥٠ خانوار.