آتش زنه

(~. زَ نِ) (اِمر.) سنگ چخماق.<br>

(~. زَ نِ) (اِمر.) سنگ چخماق.

آتش زنه . [ ت َ زَ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) چیزی که با آن بسودن و اصطکاک آتش پدید آرند، خواه از دو چوب باشد که زبرین را زند و زیرین را زنده گویند، و خواه از آهن و سنگ بود که آن را سنگ و چخماق خوانند. زند و زنده . قداحه . مقدحه . چخماق : ای خداوندی که روز خشم تو از بیم تو درجهد آتش بسنگ آتش و آتش زنه . منوچهری . گوییش پنهان زنم آتش زنه نی بقلب از قلب باشد روزنه . مولوی . آتش زنه و سوخته و سنگ بهم کی درگیرد چو سوخته دارد نم نزدیکی و دوریت بلائی است عظیم دوری ز تو کافری و نزدیکی هم . افضل الدین کاشانی . ◄ آتش گیره . فروزینه . شبوب .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی