آذرپرست
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آذرپرست . [ ذَ پ َ رَ ] (نف مرکب ) آتش پرست . عابدالنار. گبر : چو پیروزی شاهتان بشنوید گزیتی به آذرپرستان دهید. فردوسی . بر آن شهرها تازیان راست دست که نه شاه ماند نه آذرپرست . فردوسی . موبد آذرپرستان را دل من قبله شد زآنکه عشقش در دل من آذر برزین نهاد. معزّی . بگفتا نگیرم طریقی بدست که نشنیدم از پیر آذرپرست . سعدی .