آذین بستن

آذین بستن . [ ب َ ت َ ] (مص مرکب ) به آذین کردن : نوروز جهان چون بت نوآیین از لاله همه کوه بسته آذین . کسائی مروزی . ببستند [ رومیان ] آذین ببیراه و راه برآواز شیروی پرویزشاه برآمد هم آواز رامشگران همه شهر روم از کران تا کران . فردوسی . ببستند آذین بشهر اندرون پر از خنده لبها و دل پر ز خون . فردوسی . بدان شهر بودیش جای نشست همه شهر سرتاسر آذین ببست . فردوسی . تبیره ببردند و پیل از درش ببستند آذین همه کشورش . فردوسی . ببستند آذین بشهر و براه که شاه آمد از دشت نخجیرگاه . فردوسی . ببستند آذین براه و بشهر همی هر کس از کام برداشت بهر. فردوسی . ابر فروردین گوئی بجهان آذین بست که همه باغ پرند است و همه راغ حریر. فرخی . فضل بن حمید اندر آمد مردمان شهر آذین بستند. (تاریخ سیستان ). و شهر را آذین بسته بودند آذینی از حد و اندازه گذشته . (تاریخ بیهقی ). و صحن گیتی را بنور علم و معرفت آذین بستند. (کلیله و دمنه ).