آستی

آستی . (اِ) مخفف آستین : جوانان ز پاکی ّ و ازراستی نوشتند بر پشت دست آستی . فردوسی . قلون رفت با کارد در آستی پدیدار شد کژّی و کاستی . فردوسی . ز کژّی نجوید کسی راستی گر از راستی پر کند آستی . فردوسی . تو گفتی که از تیزی و راستی ستاره برآرد همی زآستی . فردوسی . بیامد بجستش بر و آستی همی جست از او کژّی و کاستی . فردوسی . از گوهر دامنی برافشانم گر آستئی ز طبع بفشانم . مسعودسعد. خرامان چو کبک دری از وثاق برون آمدی برزده آستی . مسعودسعد. زآن زلفک پُرتاب و از آن دیده ٔ پرخواب یک آستی و دامن مشک و گهر آمد. مسعودسعد. هرکه او پیشه راستی دارد نقد معنی در آستی دارد. سنائی . کنار و آستی جان چو بحر پر در شد که در ولایت معنی گدای کان من است . اثیر اخسیکتی . تا کی جوئی طراز آستی من نیست مرا آستین چه جای طراز است ؟ خاقانی . روح اﷲ ار ز آستی مریم آمده ست صد مریم است روح ترا اندر آستین . کمال اسماعیل . آه از این طائفه ٔ زرق ساز آستی کوته و دست دراز. امیرخسرو. تا که کند آسمان از شفق لاله گون آستی و دامن از خون شهیدان خضاب . زلالی . ای همه از رادی و از راستی گیتی زین هردو برآراستی بی تو جوانمردی ناقص بود راست چو پیراهن بی آستی . قطران .