آسیابان

آسیابان . (ص مرکب، اِ مرکب ) آسبان . طَحّان : چو بشنید از آسیابان سخُن نه سر دید از آن کار پیدا نه بن . فردوسی . فروماند از آن آسیابان شگفت شب تیره اندیشه اندرگرفت . فردوسی . هر آنکس که او فرّ یزدان ندید از این آسیابان بباید شنید. فردوسی . گشاد آسیابان در آسیا به پشت اندرش بار لختی گیا. فردوسی . بدو آسیابان بتشویر گفت که جز تنگدستی مرا نیست جفت . فردوسی . بشد آسیابان دو دیده پرآب بزردی دو رخسار چون آفتاب . فردوسی . پدرْمان یکی آسیابان پیر بر این دامن کوه نخجیرگیر. فردوسی . از این آسیابان بپرسید مه که بَرْسَم کرا خواهی ای روزبه ؟ فردوسی . از بس که بر تو برگشت این آسیای گیتی چون مرد آسیابان پرگرد آسیائی . ناصرخسرو. آسیابان را به بینی چون از او بیرون شوی وندرین جا هم ببینی چشمت ار بیناستی . ناصرخسرو.