آسیمه سر

آسیمه سر. [ م َ / م ِ س َ ] (ص مرکب ) آسیمه سار. سرگشته . سرگردان . متحیر : وزآن پس شنیدم یکی بد خبر کزآن نیز بر، گشتم آسیمه سر. فردوسی . ایمه دوران چو من آسیمه سر است نسبت جور بدوران چه کنم ؟ خاقانی . ◄ گیج . پریشان حواس . شیفته گونه . شوریده حال : من بنده که نزدیک تو شعر آرم باشم آسیمه سر و ساده دل و خیره و واله . منوچهری . ◄ مضطرب . مشوش . پریشان خاطر.آشفته : خدنگی بر اسب سپهبد [ طوس ] بزد [ فرود ] چنان کز کمان دلیران سزد نگون شد سر بارگی جان بداد دل طوس پرکین و سر پر ز باد بلشکرگه آمد بگردن سپر پیاده پر از گرد و آسیمه سر. فردوسی . که آن ده تن از تخمه ٔ نامور از او بازگشتند آسیمه سر. فردوسی . یاران بدرد من ز من آسیمه سرترند ایشان چه کرده اندبگو تا من آن کنم . خاقانی . ◄ متزلزل . نوان : تا ماه بکشتی در، من در خطرم چون کشتی از آب دیده آسیمه سرم زآن باد کز او بشادی آرد خبرم چون آب بشیبم و چو کشتی ببرم . خاقانی . ◄ دست وپاگم کرده . دستپاچه : چو از رود کردند هر سه گذر نگهبان کشتی شد آسیمه سر. فردوسی . و رجوع به آسیمه و آسیمه سار و سراسیمه شود.