آشیب و شیب

آشیب و شیب . [ ب ُ ] (اِ مرکب، از اتباع ) این صورت در بیت ذیل بضبط بعض نسخ شاهنامه آمده است، و در بعض دیگر آسیب با سین مهمله بجای آشیب دارد، و معنی آن ظاهراً رنج و تعب و مانند آن باشد : چنین است گیتی پر آشوب و شیب پس ِ هرفرازی نهاده نشیب . فردوسی . و بگمان من کلمه ٔ اول آشیب و کلمه ٔ دوم تیب است، صورتی از شیب و تیب .