آفتابه

آفتابه . [ ب َ / ب ِ ] (اِ مرکب ) آب تابه . ظرفی فلزین با لوله ای بلند که در آن آب گرم کنند. مِحَم ّ. ◄ اِبریقی از فلز و بیشتر از مس که در طهارتخانه بکاربرند. قُمْقُمه . (مهذب الاسماء). قُمْقُم . کُمْکُم . ♦ آفتابه گرفتن، آفتابه برداشتن ؛ بقضای حاجت شدن . ◄ ظرفی فلزین که پیش و پس از طعام دست و دهان بدان شویند : بدستش داد زرین آفتابه کنیزی از پیَش زرکش عصابه یکی طشتش بکف از نقره ٔ خام بسان سایه او را گام بر گام . جامی .