آلنگ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آلنگ . [ ل َ ] (اِ) مورچال . گوی که در اطراف قلعه، گاه محاصره و تسخیر آن حفر کنند. ◄ دیواری که برای حفظ سپاه کشند. سنگر. ◄ حاجز و حوالی که سازند حفظ قلعه را. ◄ جمعی از سپاهی که در اطراف قلعه برای تسخیر آن جابجای گمارند. ◄ جمعی از مردم که در درون قلعه برای حراست آن جای بجای معین کنند.