آل

آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِیْنَ «آل» در اصل، «اهل» بوده، سپس به اصطلاح، «قلب شده» و به این صورت درآمده است، و «اهل» به معناى نزدیکان و خاصان انسان است; اعم از این که بستگان نزدیک او باشند و یا همفکران و همگامان و اطرافیان. «آل» گر چه غالباً در مورد «اهل بیت» و «خانواده» به کار مى رود، ولى احیاناً در معناى وسیعى که گفتیم نیز استعمال مى شود. و قرائن مقام نشان مى دهد که در اینجا (قمر، آیه 41) منظور همین معناى وسیع است.(12)