آموز

آموز. (نف مرخم ) در کلمات مرکبه چون بدآموز و خودآموز و غیره، مخفف آموزنده است : سزد گر ز خویشان افراسیاب بدآموز دارد دو دیده پرآب . فردوسی . نگار من که بمکتب نرفت و خط ننوشت بغمزه مسئله آموز صد مدرس شد. حافظ. ◄ (ن مف مرخم ) در دست آموز و جز آن، مخفف آموزیده یعنی آموخته است : ای دل من زوبهر حدیث میازار کاین بت فرهخته نیست هست نوآموز. دقیقی . دیگری را در کمند آور که ما خود بنده ایم ریسمان در پا نباشد مرغ دست آموز را. سعدی . ◄ (اِمص ) آموزش . عمل آموختن . تعلیم : چو فارغ شد از پند و آموز مرد ببستند پیمان و سوگند خورد. شمسی (یوسف و زلیخا).