آهنینه

آهنینه . [ هََ نی ن َ / ن ِ ](ص نسبی ) آهنین . منسوب به آهن . از آهن : بدیماه ار ایدون که خواهد خدای بپوشم برزم آهنینه قبای . فردوسی . ◄ (اِ مرکب ) آلات آهنین . آنچه از آهن کنند از آلات و ادوات و ظروف و اوانی : همیشه تا نجهد زآهنینه مرزنگوش همیشه تا ندمدزآبگینه سیسنبر. فرخی . بسی حنجر بریده ست او بدنبه شکسته ست آهنینه به آبگینه . ناصرخسرو. سه روز متواتر می غارتیدند اوّل روز زرّینه و سیمینه و ابریشمینه، دوّم روز برنجینه و روئینه و آهنینه، سوم روز افکندنی و حشو بالشها و نهالیهاو خم و خمره و در و چوب . (راحةالصدور راوندی ).