آکنده گوش

آکنده گوش . [ ک َ دَ / دِ ] (ص مرکب ) اصم ّ. کر. مجازاً، اندرزناپذیر. که پند ننیوشد : فراوان سخن باشد آکنده گوش نصیحت نگیرد مگر در خموش . سعدی . پریشیده عقل و پراکنده هوش ز قول نصیحتگر آکنده گوش . سعدی . بفریادتا برنداری خروش سخن نشنود مرد آکنده گوش . ؟