أَوَى

إِذْ أَوَى الْفِتْیَةُ «أَوَى» از مادّه «مأوى» گرفته شده، که به معناى «جایگاه امن و امان» است; اشاره به این که این جوانان (اصحاب کهف) فرارى از محیط فاسد، هنگامى که به غار رسیدند، احساس آرامش کردند.(19)