أَکِنَّه

عَلى قُلُوبِهِمْ أَکِنَّةً «أَکِنَّه» جمع «کنان» (بر وزن زیان) در اصل به معناى هر پوششى است که چیزى را با آن مستور مى کنند. اما «کِنّ» (بر وزن جنّ) به معناى ظرفى است که چیزى را در آن محفوظ مى دارند. جمع «کِنّ»، «اکنان» است; سپس، این معنا توسعه یافته و به هر چیزى که سبب مستور شدن است، مانند پرده و خانه و اجسامى که انسان در پشت آن خود را پنهان مى کند، گفته شده است. این واژه در سوره «فصّلت» پوشش هاى جهل و تعصب، پوشش لجاجت و عناد، پوشش تقلید کورکورانه و مانند آن، که قلب هاى آنها را فرا گرفته بود شامل مى شود.(35)