أَیْد

وَ السَّمآءَ بَنَیْنَاها بِأَیْد «أَیْد» (بر وزن صید)، به معناى قدرت و قوت است; و در بعضى آیات قرآن مجید به این معنا آمده است. و در سوره «ذاریات» اشاره به قدرت کامله خداوند بزرگ در آفرینش آسمان ها دارد. نشانه هاى این قدرت عظیم، هم در عظمت آسمان ها، و هم در نظام خاصى که بر آنها حاکم است به خوبى آشکار مى باشد. در اینجا اشتباهى براى بعضى از مفسران یا غیر آنها واقع شده که تذکر آن لازم به نظر مى رسد; بعضى از مفسران «أَیْد» را به دو معنا تفسیر کرده اند: «قدرت» و «نعمت»; در حالى که «أَیْد» از نظر لغت به معناى قدرت است، ولى «ید» که جمع آن «أیدى» و جمع جمع آن «أیادى» مى شود به معناى قدرت و نعمت، هر دو آمده است.(5)