إستباق

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) پیشی جستن، پیشی گرفتن.<br>

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) پیشی جستن، پیشی گرفتن.

استباق . [ اِ ت ِ ] (ع مص ) بر یکدیگر پیشی گرفتن . (تاج المصادر بیهقی ) (منتهی الارب ). بر همدیگر پیشی گرفتن . پیشی گرفتن با کسی در دویدن و تاختن . ◄ درگذشتن از جای . (منتهی الارب ). ◄ ترک کردن .(از منتهی الارب ). ◄ با یکدیگر تیر انداختن . (زوزنی ) (منتهی الارب ). با همدیگر تیر انداختن .

وَ اسْتَبَقَا الْبابَ «استباق» از مادّه «سبق» در لغت به معناى سبقت گرفتن دو یا چند نفر از یکدیگر است.(5)