اباره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اباره . [ اَ رَ ] (اِخ ) آواران . مردم آوار. قومی از اورال وآلتائی که مدت سه قرن در اروپا قتل و غارت کردند.
اباره . [ اِ رَ ] (ع مص ) رجوع به اِبارت شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اباره . [ اَ رَ ] (اِخ ) آواران . مردم آوار. قومی از اورال وآلتائی که مدت سه قرن در اروپا قتل و غارت کردند.
اباره . [ اِ رَ ] (ع مص ) رجوع به اِبارت شود.