ابجر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابجر. [ اَ ج َ ] (ع ص ) آویخته ناف . مرد برآمده ناف . ناف بیامده . (دستوراللغة). درازناف . آنکه مبتلا به بجره است . مرد برآمده ناف و کلان شکم . مؤنث : بَجْراء. ج، بُجْر، بُجْران . ◄ (اِ) رسن کشتی . ◄ (اِخ ) نام مردی .