ابراق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابراق . [ اَ ] (اِخ ) نام کوهی بمشرق جرجان . (مراصد الاطلاع ). ◄ نام کوهی به نجد.
ابراق . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ بَرَق (معرب بَرَه ). برَه ها.
ابراق . [ اِ ] (ع مص ) برق افتادن بر کسی . رسیدن برق کسی را.زدن برق کسی را. ◄ برداشتن ناقه دم خود را در اثر آبستنی . ◄ ترسانیدن مردم . بیم کردن . توعید کردن . تهدید کردن . (زوزنی ). ◄ ریختن آب بر روغن زیت . ◄ تندر و درخش آوردن آسمان . ◄ برق افتادن . برق زدن . رعد و برق نمودن هوا. ◄ گشادن زن روی خویش را. ◄ درفشانیدن شمشیر را. ◄ برانگیختن شکار را. ◄ برآراستن زن خویشتن را. ◄ برگ آوردن درخت . ◄ ترک کردن کاری را. ◄ قربان کردن گوسفند سیاه وسفید. ◄ آبستنی نمودن ناقه بی آبستنی .