ابراهیم کرباسی

ابراهیم کرباسی . [ اِ م ِ ک َ ] (اِخ ) ابراهیم بن محمدحسن خراسانی کاخی کرباسی . فقیه شیعی . پدرش از مردم کاخ یا کاخک از نواحی خراسان بوده و چون درهرات بمحله ٔ حوض کرباس ساکن گردیده از اینروی به کرباسی اشتهار یافت و پس از آن باصفهان رفته مقیم شد. ابراهیم در سال ١١٨٠ هَ .ق . در این شهر متولد گردیدو فقه را نزد بسیاری از علمای آن زمان آموخت، مانندمیرزا ابوالقاسم قمی صاحب قوانین و مولی مهدی بن ابی درّ نراقی و بحرالعلوم و شیخ جعفر معروف به کاشف الغطا و سید علی صاحب ریاض المسائل و دیگران . او بیشتر بتألیف و تدریس می پرداخت و بمرافعات و دعاوی چنانکه عادت فقهای آن زمان بود دخالت نمیکرد و با قناعت معاش میگذرانید. از کتب اوست : اشارات در اصول ْ معروف است و به طبع رسیده . نخبه در فقه فارسی . ایقاظات . شوارع الهدایه الی شرح الکفایه و منهاج الهدایه و رسائل مختلفه ٔ دیگر. وفات او به سال ١٢٦٢ هَ .ق . بوده است .