ابن بجره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن بجره . [ اِ ن ُ ب ُ رَ ] (اِخ ) کنیت عبداﷲبن عمربن بجره ٔ قرشی عدوی . یکی از اصحاب رسول صلوات اﷲعلیه . ◄ نام خماری بطائف .
ابن بجره . [ اِ ن ُ ب َ ج َ رَ ] (اِخ ) کنیت شبیب بن بجره که با ابن ملجم مرادی در قتل امیرالمؤمنین علی علیه السلام همدست بوده است .