ابن حسام خوسفی | رباعیات | رباعی شماره ۸

خوش وقت بهار و سبزه و دامن کشت با پسته دهن شکر لب حور سرشت در باغ مراد ما چنین سرو نرست بر خاک امید ما کس این دانه کشت