ابن حسام خوسفی | رباعیات | رباعی شماره ۹۲

ای روشنی دیده بینا چونی ای بلبل خوش لهجه گویا چونی تن‌های همه فدای تنهایی تو تا در لحد تنگ، تو تنها چونی