ابن حسام خوسفی | غزلیات | غزل شماره ۱۷۵

از نرگس خوش خواب تو در عین سیاهی ماه رخ تو آینه صنع الهی سودا زده چشم تو صد جادوی بابل در چاه زنخدان تو صد یوسف چاهی در وصف تو هر کس به تصور سخنی گفت اوصاف کمال تو نگفتند که ماهی بخت من و زلف تو مرا کرده پریشان ای بخت سیاه از من سرگشته چه خواهی چون شمع بسوز تو همی کاهم و پیداست زین اشک روان من و رخساره کاهی از گریه این دیده خونبار ملولم ترسم که ز چشمم ببرد رنگ سیاهی گر محضر منشور جمالت بنمایند خوبان همه بر وی بنویسند گواهی با ابن حسام ار نظر لطف تو باشد در ملک معانی بنهد مسند شاهی