ابن شهاب
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن شهاب . [ اِ ن ُ ش َ/ ش ِ ] (اِخ ) ابوبکر محمدبن مسلم زهری . محدث تابعی . او از ده تن از اصحاب رسول صلی اﷲعلیه وآله روایت دارد. وفات ١٢٤ هَ .ق .
ابن شهاب . [ اِ ن ُ ش َ / ش ِ ] (اِخ ) ابوالطیب ابراهیم بن محمدبن الشهاب . متکلم معتزلی، شاگرد بلخی و خیاط و غیر آن دو. وفات او بعد از ٣٥٠ هَ .ق . است در سن پیری . و او راست : کتاب مجالس الفقهاء و مناظراتهم قرب چهارصد ورقه . (ابن الندیم ).