ابن فولاد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن فولاد. [ اِ ن ُ ] (اِخ ) یکی از ولات آل بویه . او در ٤٠٦ هَ .ق . بر آل بویه طغیان کرد و حکومت قزوین تقاضا میکرد و در نواحی ری بغارت و راهزنی پرداخت و از فلک المعالی منوچهربن قابوس برای جنگ با مجدالدوله ٔ دیلمی مدد خواست و او با مجدالدوله و مادرش چند بار به محاربه پرداخت و به آخر مجدالدوله در ٤٠٧ حکمرانی اصفهان بدو داد و غائله ٔ او رفع شد.