ابن قاسم عتقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن قاسم عتقی . [ اِ ن ُ س ِ م ِ ع ُ ت َ ] (اِخ ) ابوعبداﷲ عبدالرحمن بن قاسم بن خالدبن جنادة عتقی، از غیر نژاد عرب، از موالی زبیدبن حارث عتقی، شاگرد مشهور مالک بن انس، رئیس مذهب و مرجعمالکیان پس از او. مولد او به سال ١٢٨ یا ١٣٢ یا ١٣٣ هَ .ق . و وفات در مصر١٩٦ بوده . بیست سال ملازمت خدمت مالک کرد و مذهب مالکی را که تاکنون از همه ٔ مذاهب در مغرب رائجتر است او بمغرب برد. و بزرگترین کتاب مالکیان موسوم به المدونه از اوست و این کتاب جواب اسئله ٔ اسدبن فرات است و سحنون قاضی قیروان متوفی به سال ٢٤٠ هَ .ق . آنگاه که بزیارت خانه رفت نسخه ای از آن کتاب بمغرب برد. شروح و حواشی بسیار بر این کتاب کرده اند. قبر ابن قاسم در ظاهر قرافةالصغری است .