ابن قریعه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن قریعه . [ اِ ن ُ ق ُ رَ ع َ ] (اِخ ) قاضی ابوبکر محمدبن عبدالرحمن بغدادی، از جمله ٔ وزیر ابومحمد مهلبی . او در سندیه از اعمال بغداد منصب قضا داشته و مردی لطیفه گو و حاضرجواب بوده و طرائف او در کتب نوادر مذکور و مشهور است . صاحب بن عباد وی را دیدار کرده و گوید سخنان او را ظریف یافتم . و به ٦٥ سالگی در ٣٦٧ هَ .ق . وفات کرده است .