ابن مفلح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن مفلح . [ اِ ن ُ م ُ ل ِ ] (اِخ ) ظهیرالدین ابواسحاق ابراهیم بن نورالدین علی بن عبدالعالی عاملی میسی فقیه، شیعی، از علمای دولت شاه طهماسب صفوی . او بحسن خط معروف بوده است و فرزند او عبدالکریم و نبه ٔ اوشیخ لطف اﷲ متوفی به ١٠٣٢ هَ . ق . هر یک از علمای معروف بودند و شیخ لطف اﷲ همان است که شاه عباس کبیر برای او مسجد معروف را در میدان شاه اصفهان بنا کرد.