ابن نقطه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن نقطه . [ اِ ن ُ ن ُ طَ ] (اِخ ) ابوبکر محمدبن عبدالغنی بن ابی بکر شجاع . محدث حنبلی . لقب او معین الدین است . پدر او عبدالغنی حافظ رحّال حنبلی از علماء معروف بایثار و قناعت بود و در سال ٥٨٣ هَ . ق . به بغداد درگذشت . محمد در طلب حدیث و اکتساب از علما سفرها بخراسان و جزیره و شام و مصر کرد و شهرت او از پدر بیش بود و گذشته از حواشی نافعه که بر کتب متقدمین دارد کتاب اکمال ابن ماکولا را تکمیل کرد و از اوست کتاب التقیید لمعرفة السنن و المسانید. و شیخ او فتیان بن احمدبن سمینه است . وفات وی بدارالسلام در ٦٢٩ بوده است .
ابن نقطه . [ اِ ن ُ ن ُ طَ ] (اِخ ) کنیت ابوزید مترجم است . رجوع به ابوزیدبن نقطه شود.