ابن هود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن هود. [اِ ن ُ ] (اِخ ) ابوعلی حسن بن عضدالدوله . از امیرزادگان بنی هود اسپانیا. مولد او مرسیه به سال ٦٢٤ هَ . ق . وی در علوم فلسفی و ادبی و تصوف بارع بود و میان تصوف و فلسفه جمع کرد چنانکه ابن رشد بین حکمت و شرع .عاقبت بمشرق شد و پس از ادای فریضه ٔ حج در حجاز و یمن و شام بنوبت روز میگذاشت تا٦٩٧ به دمشق درگذشت .