ابن وهب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن وهب . [ اِ ن ُ وَ هََ ] (اِخ ) ابومحمد عبداﷲبن وهب بن مسلم . از غیر نژاد عرب و یکی از بزرگترین شاگردان مالک بن انس . مولد او به مصر در سال ١٢٤ هَ . ق . در ١٤٨ نزد مالک رفت و تا وفات او با وی بود و پس از آن به مصر شد و خلیفه او را بقضای مصر خواند و او امتناع کرد. در سال ١٩٧ درگذشت .