ابواسحاق حفصی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابواسحاق حفصی . [ اَ اِ ق ِ ح َ ] (اِخ ) ابراهیم بن ابی زکریا یحیی . چهارمین سلطان از سلسله ٔ بنی حفص . او از سال ٦٧٨ هَ . ق . تا ٦٨١ هَ . ق . در تونس حکم راند و در این سال مردی موسوم به احمدبن ابی عماره ٔ دعی فتنه ای برانگیخت و ابواسحاق بگریخت و در ربیعالاول سال ٦٨٣ در بجایه بقتل رسید.
ابواسحاق حفصی . [ اَ اِ ق ِ ح َ ] (اِخ ) ابراهیم بن احمدبن ابی بکر. چهاردهمین سلطان از دودمان بنی حفص ملقب به المستنصر. او از ٧٥١ تا ٧٧٠ هَ . ق . امارت راند و وزیر وی ابن تافراگین زمام امور در دست داشت ودولت بنی حفص در این وقت بنهایت ضعف رسید و ابن تافراگین در سال ٧٦٦ درگذشت و ابواسحاق چهار سال پس از وی به استقلال فرمانروائی کرد و در ٧٧٠ فجاءةً بمرد.