ابواسحاق شیرازی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابواسحاق شیرازی . [ اَ اِ ق ِ ](اِخ ) جمال الدین ابراهیم بن علی بن یوسف فیروزآبادی شیرازی . نزیل بغداد (٣٩٣ - ٤٧٦ هَ . ق .). فقیه معروف شافعی . مولد او فیروزآباد و برای کسب علم بشیراز رفت (٤١٠) و نزد ابوعبداﷲ بیضاوی و عبدالوهاب بن رامین فقه آموخت آنگاه ببصره شد و در خدمت جوزی قرائت حدیث کرد و در سال ٤١٥ رهسپار بغداد گشت و نزد ابوالطیب طبری قاضی به استفاده مشغول شد و مدتی مصاحب وی بود ودر مجلس او نیابت میکرد و در مدرس او سمت معیدی داشت پس از آنکه مدرسه ٔ نظامیه در بغداد بنا شد تدریس آنجا را به ابواسحاق واگذار کردند و تا آخر عمر در آنجا بدرس اشتغال داشت . او اولین مدرس رسمی مدرسه ٔ نظامیه است و قبل از وی ابن صباغ بیست روز بدانجا تدریس کرده بود. از کتب اوست : مهذب و تنبیه در فقه و لمع وشرح آن در اصول و نکت در خلاف و تبصره و معونه و تلخیص و غیر آن . فیروزآبادی صاحب قاموس از اخلاف اوست .
ابواسحاق شیرازی . [ اَ اِ ق ِ ] (اِخ ) رجوع به بسحاق شود.