ابوالاسوار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوالاسوار. [ اَ بُل ْ اَس ْ ](اِخ ) ابوالسوار. شاووربن منوچهربن شاوورنبه ٔ شاووربن فضلون از فرمانروایان ارّان و ارمنستان . او در سال ٥١٨ هَ . ق . مغلوب پادشاه گرجستان و دستگیر گشت .
ابوالاسوار. [ اَ بُل ْ اَس ْ ] (اِخ ) ابوالسوار. شاووربن فضلون . یکی از پادشاهان ارّان و ارمنستان در نیمه ٔ اول مائه ٔ پنجم هجری . مقرّ او شهر گنجه بود و او را جنگهای بسیار با ارامنه و روم بوده است و عاقبت بکمک الب ارسلان سلجوقی در سال ٤٥٦ هَ . ق . شهر آنی مرکز سلطنت ارامنه را تصرف کرد و در سال ٤٥٩ درگذشت . صاحب قابوس نامه در کتاب خود نام او را آورده و اقامت خود را نزد وی به قصد غزای روم ذکر کرده است .