ابوالجود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوالجود. [ اَ بُل ْ ] (اِخ ) اتابک عمادالدین زنگی بن آق سنقربن عبداﷲ، ملقب به ملک المنصور، صاحب موصل . او نخستین ِ اتابکان موصل است (از ٥٢١ تا ٥٤١ هَ . ق .).
ابوالجود. [ اَ بُل ْ ] (اِخ ) قاسم بن محمدبن رمضان العجلانی . از علمای نحو بمذهب بصریین . او با محمدبن اسحاق ابوالفرج ابن الندیم قریب العهد بوده است . او راست : کتاب المختصر للمتعلمین . کتاب المقصور و الممدود. کتاب المذکر و المؤنث . کتاب الفرق . (ابن الندیم ).