ابوالخیر شیبانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوالخیر شیبانی . [ اَ بُل ْ خ َ رِ ش َ ] (اِخ ) (سلطان ابوالخیرخان ) ابن دولت شیخ بن ابراهیم اغلان بن پولادبن منگوتیموربن بداغول بن جوجی بوغا. از خواقین ازبک از الوس جوجی خان بن چنگیز. جد محمدخان شیبانی . مستقر وی سقناق دشت قبچاق بود. مولد او به سال ٨١٦ هَ . ق . و در سنه ٔ ٨٣٣ در هفده سالگی رتبه ٔ خانی یافت و سلطان ابوسعید بمدد او فتح سمرقند کرد، ابوالخیرخان در ٨٣٤ بخوارزم شد و آن ناحیت را غارت کرد. او دختر الغبیک رابعه را بزنی گرفته است . وفات وی بسال ٨٧٤ بود. رجوع به حبیب السیر ج ٢ ص ٢٥، ٢٢٥، ٢٤٨، ٢٤٩، ٣١٢، ٣٢٠ شود.