ابوالرضا
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوالرضا. [ اَ بُرْ رِ ] (ع اِ مرکب ) سیری . ابوالأمن . (مهذب الاسماء). شبع.
ابوالرضا. [ اَ بُرْ رِ ](اِخ ) ابن صدقه محمد، برادرزاده ٔ عمیدالدوله حسن .
ابوالرضا. [ اَ بُرْ رِ ] (اِخ ) بابا رتن بن کربال بن رتن بترندی، از مردم هند. او پس از مائه ٔ ششم هجری میزیست . از ارباب طریقت بوده و میگفت که صحبت حضرت رسول اکرم را دریافته و بیش از ششصد سال عمر کرده است .