ابوبشر
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوبشر. [ اَ بو ب ِ ] (ع اِ مرکب ) نُقْل . (مهذب الاسماء) (السامی فی الاسامی ).
ابوبشر. [ اَ بو ب ِ ] (اِخ ) کنیت عمروبن عثمان بن قُنبر، سیبویه امام النحاة فارسی . رجوع به سیبویه ... شود.
ابوبشر. [ اَ بو ؟ ] (اِخ ) احمدبن ابراهیم بن احمد العمی . او بعد از ٣٥٠ هَ . ق . وفات کرد و از شاگردان جلودی و یکی از علمای شیعه است و کتاب محن الانبیاء و الاوصیاء و الاولیاء از اوست . (ابن الندیم ).