ابوبکر بیهقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوبکر بیهقی . [ اَ بو ب َ رِ ب َ هََ ] (اِخ ) احمدبن حسین بن علی بن عبداﷲبن موسی بیهقی خسروگردی، معروف به امام بیهقی . حافظ و محدث و فقیه شافعی، از کبار اصحاب حاکم ابی عبداﷲبن بیع در حدیث و شاگرد ابوالفتح ناصربن محمد عمری مروزی درفقه . او در طلب حدیث بیشتر از اصقاع مسلمانی را بپیمود و در آخر بدعوت اهل نشابور در نیشابور متوطن گشت و هم بدانجا درگذشت . مولد او بخسروگرد٣٨٤ هَ . ق . ووفات به نیشابور در سنه ٔ ٤٥٨ هَ . ق . او راست : کتاب سنن الکبیر. کتاب سنن الصغیر. کتاب دلائل النبوّة. کتاب السنن و الاَّثار. کتاب شعب الایمان . کتاب مناقب الشافعی . کتاب مناقب احمدبن حنبل و کتاب اثبات عذاب القبر.