ابوثور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوثور. [ اَ ث َ ] (اِخ ) نام قلعه ای بصقلیه .
ابوثور. [ اَ ث َ ] (اِخ ) ابراهیم بن خالدبن ابی الیمان الکلبی . مولد او بغداد. وی نخست در فقه از اصحاب رأی بود و پس از آنکه در بغداد درک صحبت امام شافعی کرد از طریقه ٔ عراقیان بگشت و مذهب شافعی گرفت و سپس خود عقایدی خاص در مذهب شافعی با دید کرد که میتوان آن را طریقه ٔ دیگری از مذاهب عامه بشمار آورد. و فقهای ارمینیه و آذربایجان تا قرن چهارم بر مذهب او بودند. وفات وی به سال ٢٤٠ یا ٢٤٦ هَ . ق . بود. او راست : کتاب احکام القرآن . کتاب الطهاره . کتاب الصلاة. کتاب الصیام . کتاب المناسک .
ابوثور. [ اَ ث َ ](اِخ ) کنیت عمروبن معدیکرب . رجوع به عمرو... شود.