ابوحکیمه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوحکیمه . [ اَ ح َ م َ ] (اِخ ) تابعی است و از امیرالمؤمنین علی علیه السلام روایت کند.
ابوحکیمه . [ اَ ح َ م َ ] (اِخ ) جمال . اواز سعیدبن مسیب حدیث شنید و قرة از او روایت کند.
ابوحکیمه . [اَ ح َ م َ ] (اِخ ) راشدبن اسحاق کاتب . به عربی شعر نیز می گفت و دیوان او هفتاد ورقه است . (ابن الندیم ).