ابوداود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوداود. [ اَ وو ](اِخ ) صحابی است و عکرمةبن عمار از او روایت کند.
ابوداود. [ اَ وو ] (اِخ ) حاکم خراسان از دست ابومسلم صاحب الدعوه ٔ خراسانی . رجوع به حبیب السیر ج ١ ص ٢٧١ شود.
ابوداود.[ اَ وو ] (اِخ ) حاجی خلیفه در مواضع مختلفه از کتاب کشف الظنون کتب ذیل را به ابوداود نسبت می کند و معلوم نیست که این ابوداود، ابوداود سجستانی و یا غیر اوست . او راست : کتاب الملاحم . کتاب الاخوه . کتاب فضائل الانصار. کتاب البعث و النشور. کتاب التفرد. کتاب الاوقات .