ابوذر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوذر. [ اَ ذَرر] (اِخ ) او راست : کتاب فضائل القرآن . (کشف الظنون ).
ابوذر. [ اَ ذَرر ] (اِخ ) احمدبن ابراهیم بن محمدحلبی، معروف به سبط العجمی . رجوع به احمد...، و رجوع به سبط العجمی شود. و حاجی خلیفه در موضعی نام او را احمدبن البرهان ابراهیم سبطبن العجمی آورده است .
ابوذر. [ اَ ذَرر ] (اِخ ) حازم بن محمدبن یونس بن قیس بن ابی غرزه . محدث است .