ابورباح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابورباح . [ اَ ؟ ] (ع اِ مرکب ) شویرک . (مهذب الاسماء).
ابورباح . [ اَ رَ ] (اِخ ) ابن ابی الحکم بن حبیب الثقفی . عمربن ذر از وی روایت کند.
ابورباح . [ اَ رَ ] (اِخ ) اسلم، والد عطأبن ابی رباح . محدث است . و عطاء سیاه و معلم کُتّاب بود.