ابوسعید ابوالخیر | رباعیات | رباعی شماره ۲۸۷

عاشق که غم جان خرابش نرود تا جان بود از جان تب و تابش نرود خاصیت سیماب بود عاشق را تا کشته نگردد اضطرابش نرود