ابوسعید ابوالخیر | رباعیات | رباعی شماره ۳۷۷

شوخی که به دیده بود دایم جایش رفت از نظرم سر و قد رعنایش گشت از پی او قطره ز نان مردم چشم چندان که زاشک آبله شد بر پایش